GM - D02 - WS.pdf - ! E-BOOK Wydawnictwa - Aabbe

Gemma Malley

W sieci

Tytuł oryginału: The Resistance

Rozdział pierwszy

Lampa na suficie zalewała małe pomieszczenie zimnym, bezwzględnym światłem

niczym reflektor z wieży strażniczej, obnażając każdą drobinę kurzu, każdą plamę na taniej

wykładzinie i każdy rozmazany ślad palców na parapecie. Peter podejrzewał, że pokój zwykł

służyć do różnych celów. Duchy osób, które kiedyś w nim przebywały, snuły się tu do dziś

jak pajęczyny.

- Opowiedz mi o tym, jak się czuje Peter, o czym ostatnio myślał.

Chłopak spojrzał głęboko w oczy siedzącej naprzeciwko kobiety i odchylił się na

krześle, obracając na palcu złoty sygnet. Był to jedyny przedmiot, który miał przy sobie, gdy

został znaleziony jako dziecko.

Krzesło było miękkie i siedząca w nim osoba z pewnością powinna czuć się

zrelaksowana, ale na Petera to nie działało. Rzadko kiedy odczuwał spokój. Anna twierdziła,

że to dlatego, iż lubił sam sobie utrudniać życie, ale chłopak nie był o tym przekonany.

Uważał, że odczuwanie spokoju po prostu nie leżało w jego naturze. Spokój rozleniwia. To

najłatwiejsze rozwiązanie.

- Peter myślał o tym - odpowiedział, uśmiechając się do siebie, świadomy, że również

użył formy trzeciej osoby - że jego życie jest do niczego. Jest monotonne, nudne i

pozbawione głębszego sensu.

Kuratorka do spraw asymilacji zmarszczyła brwi. Peter poczuł nagły przypływ

adrenaliny. Kobieta dała się nabrać. Wyglądała na zaniepokojoną, a przecież tak rzadko

zdarzało się jej okazywać uczucia - jej twarz zazwyczaj wyrażała co najwyżej bierne

zainteresowanie rozmową, niezależnie od tego, jak bardzo chłopak starał się wyprowadzić ją

z równowagi w ciągu ostatnich miesięcy.

Peter przyjrzał się uważnie twarzy kuratorki. Na pierwszy rzut oka cera kobiety

wydawała się zdrowa i lekko opalona, ale w ostrym świetle lampy można było dostrzec, że jej

skórę pokrywał puder brązujący - małe drobinki pomarańczowobrązowego pyłu wciśnięte

były w zmarszczki wokół oczu i ust. Kobieta miała na sobie turkusowy żakiet i spódnicę w

tym samym kolorze. Skóra na jej szyi była obwisła, ale to włosy przyciągały uwagę Petera. Z

jakiegoś powodu nie pasowały do kuratorki. Były brązowe, poprzetykane pasemkami blond, a

przynajmniej takie udawały. W rzeczywistości zapewne były siwe i starannie ufarbowane -

zgodnie z zasadą, by bezwzględnie usuwać wszelkie oznaki starości. Peter pomyślał, że to

żałosne. Dla tych ludzi, którzy przyjmowali środki na Długowieczność, liczył się tylko

wygląd, a nie to, co było w środku.

- Zycie nie ma dla ciebie większego sensu? Co chcesz przez to powiedzieć? - zapytała

kobieta.

Peter przewrócił oczami, udając znudzenie.

- Chodzi mi o to, że wcześniej czułem, że do czegoś dążę. Wiedziałem, co robię, i

wiedziałem, dlaczego to robię. A teraz... - urwał, a niedokończone zdanie zawisło w

powietrzu.

- A teraz...? - zachęcała go kuratorka.

- Teraz wykonuję bezsensowną pracę w małym laboratorium, mieszkam w domu,

którego nienawidzę, i zarabiam tyle, że ledwie wystarcza na jego ogrzewanie, nie mówiąc o

zakupie książek dla Anny czy jedzenia dla Bena. Wydostałem Annę z Grange Hall po to, żeby

była wolna, żeby cieszyła się życiem, a dziś mam wrażenie, że to wszystko było bezcelowe.

Myślałem, że uda mi się coś zrobić z moim życiem, coś osiągnąć. Ale to wszystko... Cóż,

wydaje mi się, że to wszystko nie miało sensu.

Kobieta pokiwała głową w zadumie.

- Masz poczucie, że zawiodłeś Annę?

Peter westchnął. Myśl, że mógłby zawieść Annę, była dla niego trudna do zniesienia

nawet w tej przesiąkniętej fałszem rozmowie. Nawet jeśli to nie było i nigdy nie będzie

prawdą.

- Może... - mruknął, wzruszając ramionami.

- Jestem pewna, że Anna tak nie myśli - powiedziała kobieta. - To bardzo rozsądna

dziewczyna, Peter. Ona wie, na czym polega życie.

Peter uniósł brwi. Anna spotykała się ze swoim kuratorem do spraw asymilacji tylko

przez kilka tygodni. Bardzo wcześnie zwolniono ją z obowiązku udziału w programie. Miała

ogromne doświadczenie w pozyskiwaniu zaufania osób obdarzonych władzą i od razu

przekonała kuratora, że nie stanowi zagrożenia i stanie się dobrym, pracowitym obywatelem.

Anna opanowała tę umiejętność dlatego, że była jej ona niezbędna, by przetrwać w Grange

Hall. To było coś, co Peter w równym stopniu podziwiał i czego nienawidził. W

przeciwieństwie do dziewczyny chłopak nie potrafił powstrzymać się od złośliwych uwag i

niepotrzebnych żartów. Mimo że minęło już kilka miesięcy, wciąż musiał co tydzień spotykać

się ze swoją kuratorką i zapewniać ją, że potrafi dostosować się do norm społecznych.

Skrzyżował teraz ręce na piersiach i przybrał nieco inną minę, chcąc wywrzeć na

kobiecie wrażenie, że jest zagubiony i słaby, że Władzom udało się go złamać.

- Chciałbym tylko zapewnić jej byt - powiedział, starając się nie uśmiechnąć na widok

błysku zrozumienia, który pojawił się na twarzy kuratorki.

- Martwisz się o pieniądze?

- Tak, o pieniądze... Do tego ta nuda... - Chłopak pochylił się i oparł podbródek na

dłoniach.

- Czy jest coś jeszcze? - Kobieta wpatrywała się w niego z uwagą. - Peter, wiesz

przecież, że nasze rozmowy mają charakter poufny. Zapewniam cię, że to co powiesz,

pozostanie między nami.

Chłopak przez chwilę przyglądał się kuratorce z niejakim podziwem. Kobieta właśnie

uraczyła go bezczelnym kłamstwem wypowiedzianym niezwykle przyjaznym głosem. Może

jej nie doceniał.

- Zacząłem się poważnie zastanawiać nad propozycją mojego dziadka - szepnął.

Zaskoczenie na twarzy kuratorki widać było tylko przez moment, ale nie umknęło ono

uwadze Petera.

- Rozumiem... - Kobieta milczała przez chwilę. - Ale wydawało mi się, że mówiłeś, iż

nie chcesz mieć z nim nic wspólnego, że ktoś, kto jest związany z produkcją środków na

Długowieczność, nie może być twoim krewnym.

Kuratorka lekko mrugała oczami. Prowokowała go. Tak, to prawda, rzeczywiście tak

mówił. Wielokrotnie. I tak właśnie myślał.

- Tak - odpowiedział.

Peter spuścił wzrok i położył lewą dłoń na prawej. Jego palce zaczęły wodzić po

kształcie wygrawerowanym na sygnecie. Chłopak wierzył, że to właśnie ten kwiat

zaprowadził go do Anny i przypieczętował jego los. Nie chciał, żeby kuratorka uznała, że

podjęcie decyzji o pracy u dziadka przychodzi mu łatwo. Musiała myśleć, że targają nim

sprzeczne uczucia.

- Tak tylko się nad tym zastanawiałem. Po prostu... - Peter uniósł powoli głowę i

napotkał spojrzenie kobiety. Nie odwrócił wzroku. - Chcę czegoś więcej. Muszę mieć coś

więcej, rozumie pani? Anna, na przykład, czyta książki, pisze, opiekuje się Benem. A ja nie

mam nic. Może gdybym pracował dla dziadka, gdybym zarobił trochę pieniędzy, gdybym...

- Gdybyś znalazł jakiś cel w życiu? - podpowiedziała mu kuratorka.

- Właśnie.

Peter wstał i podszedł do okna zasłoniętego szarą, urzędową zasłoną, która kojarzyła

mu się z Grange Hall. Odsunął ją i spojrzał na równie szare ulice. Wiedział, że gdzieś tam w

oddali wznosił się górujący nad otoczeniem budynek korporacji Pincent Pharma, chociaż stąd

GM - D02 - WS.pdf

Plik z chomika:

Inne pliki z tego folderu:

Inne foldery tego chomika: